Bakkie koffie

Iedere kantoor- of stafmedewerker kent het vast wel. Dat typische vrijdaggevoel. Je bent aan het werk op een vrijwel onbezette gang. Lekker rustig denk je ’s morgens nog, kan ik fijn doorwerken. Gaandeweg de ochtend komt daar een gevoel van ongezelligheid bij. En tegen lunchtijd begin je je eenzaam te voelen. Niemand om mee naar het restaurant te gaan.

Zo’n vrijdag was het dus, toen ik naar het restaurant liep en een oud-collega uit een vorige werksetting tegen het lijf liep. “Jij ook hier?” vroegen we aan elkaar. “Ja, ik ook hier”. “Vanmiddag even een bakkie doen?” vroeg hij. “Ja, laten we dat doen”.

’s Middags steekt hij de kop om de deur. Met zijn blonde kuif en blauwe jongensogen ziet hij er jeugdiger uit dan zijn 45 jaren. Als we aan de koffie zitten, vertelt hij dat hij zijn proeftijd erop heeft zitten en in Nij Smellinghe “mag blijven”. Het was een gok om hier te komen werken, maar het heeft goed uitgepakt. Levendig vertelt hij hoe hij alweer lange tijd werkzaam was in het facilitair/technisch onderhoud, maar wel toe was aan wat anders. “Maar ja, dat doe je niet zomaar. Ik heb tenslotte ook een gezin”. Het bloed kroop echter waar het niet gaan kon. Hij schreef op een functie in de techniek bij Nij Smellinghe en werd uitgenodigd voor een gesprek. Zijn toenmalige baas probeerde hem over te halen om niet weg te gaan, want ja “Je hebt toch een blauw hart, je past gewoon bij ons”. Hiermee verwijzend naar de donkerblauwe kleur van hun bedrijfskleding.

Maar het besluit was al genomen en hij heeft er geen spijt van. “In mijn werk combineer ik nu techniek met een stukje aandacht voor patiënten. Ik doe namelijk ook allerlei klusjes aan en rondom het bed. En dat maakt het zo leuk. Ik maak regelmatig een praatje met de mensen. Gewoon over koetjes en kalfjes. Om ze zo hopelijk toch een beetje op te fleuren”.  

En zelf is hij ook opgefleurd in Nij Smellinghe. In zijn vorige baan werkte hij veel alleen. En nu ervaart hij in zijn team veel saamhorigheid en een gedeelde verantwoordelijkheid. En op zijn tijd met elkaar een bakkie koffie. “Dat staat voor mij echt voor gezelligheid en gezien worden”.

“Ik ben nu een gelukkiger man. En wat achteraf het allermooiste was”, lacht hij, “ik bleek inderdaad een blauw hart te hebben. Maar dan het blauwe hart van Nij Smellinghe”.

En na dit gezellige gesprek voelde ik mij minder alleen op de stille gang. Als nieuwe collega had mijn oud-collega mij de juiste boost gegeven om er nog een paar uurtjes tegenaan te gaan.

Hetty Hetebrij werkt als kwaliteitsadviseur in Nij Smellinghe en schreef bovenstaand verhaal over een leuk gesprek met een oude bekende.