Zomerblog 1: Roelie Kort

Het is 9.00 uur in de ochtend en alles draait weer volop. Er zijn zes collega’s op pad naar Dokkum tot Donkerbroek en ik, Roelie Kort, coördinator van de Trombosedienst, beman het kantoor. De eerste collega vertrekt al iets voor half 8 om onze priklocatie in de Brede School in de Drait te bezetten. Twee andere collega’s vertrekken naar Dok23 om een van onze mooie lease auto’s te halen die voorzien zijn van nieuwe bestickering. We zijn weer helemaal up-to-date. Op kantoor worden de laatste aanvragen verwerkt en doorgebeld voor de huisbezoeken.

Sinds 1 juli verzorgen we ook de afnames in de instellingen van de ZuidOostZorg. Dit vergt even wat flexibiliteit van het team maar so far so good en met elkaar doen we ons best iedereen tevreden te houden. Ik open een mailtje waarin een zelfmeter zich afvraagt waarom ze nu ineens pas na 6 weken hoeft te meten. Gaat het om bezuinigingen? Is het omdat wij op vakantie gaan? En is het een tijdelijke of een blijvende verandering? Zes weken vindt mevrouw eigenlijk te lang.. Ik antwoord haar dat het met niets van dat alles te maken heeft. Kwaliteit en zorg staan nog steeds bovenaan en die 6 weken wegzendtermijn is door de FNT (Federatie voor Nederlandse Trombosediensten) gelijk getrokken met de niet zelfmeters. Ik beantwoord mevrouw via haar digitale logboek en geef aan dat ze bij twijfel altijd eerder mag en kan meten. Je merkt dat vooral oudere mensen, en dat is toch wel zo’n 95% van onze patiënten, behoefte hebben aan ondersteuning. Wij proberen aan deze behoefte te voldoen door naast het geven van de noodzakelijke doseringen ook goed te luisteren, te ondersteunen en waar nodig hulp in te schakelen.

Ook het telefonisch spreekuur zorgt elke dag weer voor heerlijke gesprekken. Een meneer belt over een zere schouder en legt uit dat de huisarts op vakantie is en hij bijna niet kan douchen. Ach ja.. we zijn geen dokter maar vertellen dat je gerust wat extra paracetamol bij de bloedverdunners kan slikken. Dan krijg ik een briefje waarop staat ‘vingerkootje gevoelig, misschien door werk?’. Ik vraag me af wat meneer voor werk doet. Vervolgens krijg ik een telefoontje van een Trombosedienst collega uit de omgeving van Hardenberg. Een van onze patiënten is op vakantie en ontvangt ook op de camping thuiszorg. Ze belt alle gegevens door en samen zorgen we ervoor dat deze meneer ondanks zijn beperkingen toch vakantie kan vieren. Ook daar worden we blij van. In de groepsapp deelt een collega een heerlijke opmerking van een patiënt. Ze had een patiënt met last van rozebottel. Rozebottel???? Met veel fantasie en een dosis creatief denken, komt ze erachter dat de patiënt gordelroos bedoelt. Zo wordt dag na dag gevuld met mooie, lieve, verdrietige maar bovenal menselijke dingen die het werk mooi maken. We zijn met z’n allen zoveel meer dan alleen die prikzuster.