‘Het was zo mooi om er met muziek voor patiënten te kunnen zijn’

“Toen ik 8 jaar was, werd ik opgenomen in Nij Smellinghe met een vermeende blindedarmontsteking”, vertelt Silvia. “Ik had zo’n heimwee. In die tijd was de verpleging best streng en bezoek mocht alleen in de middag langskomen. Ik had een leuk kamergenootje en zij vertelde mij dat er door haar heit en mem een verzoeknummer was aangevraagd. We hebben die middag allebei geluisterd met zo’n ouderwetse grijze oorschelp die je als patiënt naast je bed had hangen. Ik vond het machtig: het voelde echt als een lijntje met thuis. Dat heeft me nooit meer losgelaten.”

Jaren later, op 19-jarige leeftijd, raakte Silvia in een café in gesprek met RONS-vrijwilliger Ringer Heringa. Hij draaide op donderdagavond op kanaal 4 met studiogenoot Peter Tibaut verzoekplaten bij de ziekenhuisomroep. “Daar werd ik zo enthousiast van. Dat wilde ik ook. Het leek me fantastisch om zieke kinderen en volwassenen blij te maken met hun favoriete nummer. Peter en Ringer zeiden dat ik welkom was om een keer langs te komen. Dat heb ik gedaan en dat resulteerde in een jarenlange samenwerking. Peter zat achter de knoppen en Ringer en ik presenteerden het programma.”

Muziek als verbinding

Broer Edo werd op zijn beurt door het enthousiasme van zijn zus aangestoken. Hij begon een paar jaar later, op zijn 17de, bij de omroep. “Het leek mij heel mooi werk om te doen: plaatjes draaien voor mensen die in het ziekenhuis lagen”, zegt hij. “Muziek kan zo fijn zijn, zeker als mensen speciaal voor jou een liedje aanvragen. Als je je minder goed voelt, kan muziek echt helend werken. De verhalen bij de verzoeknummers vond ik ook altijd heel bijzonder.”

Naast het goede gevoel was er voor Edo nog een andere reden om RONS-vrijwilliger te worden. “Ik ben altijd een groot muziekliefhebber geweest. In die tijd had je nog geen streamingdiensten, zelfs geen cd’s. Door RONS-vrijwilliger te worden, kwam ik in aanraking met een wereld aan muziek. RONS had een enorme collectie langspeelplaten. Ik heb heel wat albums overgezet naar cassettebandjes voor eigen gebruik.

Verzoeknummers in grote ton

Silvia en Edo herinneren zich allebei nog dat er in de centrale hal van het ziekenhuis een grote ton stond. “Hierin konden bezoekers van patiënten via een briefje een verzoeknummer aanvragen”, vertelt Edo. “Daar werd gretig gebruik van gemaakt. Voor de uitzending haalden we de ton leeg en daarna reden we naar de studio in het voormalige zusterhuis.” Silvia vertelt dat mensen tijdens de uitzending ook konden bellen. “Dan klonk de jingle ‘Toestel 566, RONS’. Dat korte muziekje staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift.”

Het meest aangevraagde nummer was volgens beiden ‘De âlde dwersfeart’ van Ritske Numan. “Er waren heel veel Nederlandstalige en Friese nummers die mensen wilden horen”, aldus Edo. “Bij elk nummer vertelden we er wat bij, of over het nummer of over de reden van aanvraag. Als we een nummer niet in onze collectie hadden, zochten we een goed alternatief.”

Lachen, leren en presenteren

Natuurlijk ging er ook wel eens iets mis. Silvia herinnert zich nog een blunder waar ze nog steeds om kan lachen. “Ik kondigde een klassiek stuk aan met de titel ‘Op 10’. Dat moest natuurlijk ‘Opus 10’ zijn. Ik ben er nog jarenlang mee geplaagd.”

Elke avond was er bij RONS een vast duo of trio aan het werk. “De groep vrijwilligers was echt heel divers”, vertelt Silvia. “Van leerkrachten tot buschauffeurs en van winkelmedewerkers tot studenten, iedereen zette zich in. We waren ook een heel hechte groep. We hebben zoveel plezier gehad met elkaar.

Ervaring voor het leven

Zowel Edo als Silvia waren jarenlang verbonden aan RONS. “We deden dit allebei naast onze studie”, zegt Silvia. “We zijn er gestopt toen we het werkende leven in gingen.” Silvia werkte veertig jaar lang met veel plezier in het onderwijs en is met vervroegd pensioen gegaan. Edo werkt bij de Bouter Group, leverancier van borrelhapjes voor Albert Heijn.

Beiden hebben naar eigen zeggen hun hele leven profijt gehad van hun vrijwilligerswerk bij RONS. Silvia vertelt dat haar werk bij de ziekenhuisomroep later leidde tot vele presentatieklussen. “Zowel in het onderwijs als bij muziekfestivals zoals Tsjoch in theater De Lawei in Drachten.”

“Ik heb echt leren presenteren bij de omroep”, zegt Edo. “Ook in mijn huidige werk is dat nog steeds belangrijk. Bij RONS hebben we presentatietechnieken geleerd, daarvoor werden mensen ingehuurd. Met de donaties en giften die de Stichting Vrienden van Nij Smellinghe kreeg, konden we dat doen. We vulden daar ook onze muziekcollectie mee aan. We pakten het echt professioneel aan. Ik weet dankzij die cursussen nog steeds dat het bij een presentatie belangrijk is om het simpel en duidelijk te houden.”

Een warme herinnering

Dat de ziekenhuisomroep niet meer bestaat, vinden beiden jammer. “Maar het is ook logisch natuurlijk”, stelt Edo. “Er is zoveel veranderd. Als je nu in het ziekenhuis ligt, ben je veel meer verbonden met de buitenwereld. Mensen kunnen vaker langskomen en je kunt via streamingdiensten zelf kiezen wat je wilt zien en horen.”

Voor zowel Silvia als Edo is RONS een waardevolle herinnering waar ze allebei met een warm gevoel aan terugdenken. Muziek speelt ook nu nog een belangrijke rol in hun leven. Edo gaat graag met zijn zoon naar concerten en muziek betekent voor hem ontspanning. “Muziek zorgt voor blijheid en gezelligheid”, zegt Silvia. “Muziek hoort bij het leven.